Bo sztuką jest żyć.

,,Myślałem, że uczę się, jak żyć, a uczyłem się jak umierać.''
- Leonardo da Vinci

 Wiele osób ma skłonności do samokrytyki, wręcz mentalnej autoprzemocy wobec siebie. Owy problem spotyka coraz większą liczbę ludności. I trudno wtedy nie wysunąć pewnego, znanemu każdemu człowiekowi pytania:

Jak żyć?

Człowiek, to taki typ, który, bez sensu wbija do umysłu zbyt wiele, niepotrzebnych niedomówień, myśli. Człowiek  XXI wieku to współczesny asceta, zamartwiający ciało i umysł, uważający swoje wartości, potrzeby za nieosiągalne. To ktoś, kto zbyt komplikuje sobie życie.
Bo sztuką jest żyć.

,,Sztuka życia – to cieszyć się małym szczęściem.''
- Phil Bosmans

 W pewnym momencie każdego życia, przychodzi tylko wdzięczność za wszystko. Wdzięczność rodzicom, za dane życie, za trud wychowania, za dom, chleb i ser do tegoż chleba. Wdzięczność, za to, że jest pewien przyjaciel, który chociaż był przez chwilę, ale był. Wdzięczność, za to, że ktoś nas kocha. Za to, że my kochamy i jesteśmy kochani.
Życie jest ulotną chwilą. Momentem, sekundą, w porównaniu do lat, które przetrwały góry.
W porównaniu do Ziemi, która była, jest i będzie nawet jeśli nas zostanie tylko proch.
Zbyt mało w nas szczęścia w codziennym życiu. Zbyt mało w nas entuzjazmu, radości, szczęścia.
Brak nam spontanicznych uśmiechu i radości z teraźniejszego dnia.

I pewnego dnia, wychodząc z cienia, oślepiona słońcem dnia, zrozumiałam, że mój smutek i przygnębienie nie mają żadnego sensu.
Jestem tym jednym z niewielu ocalałych, którzy zobaczyli, że życie ma sens.
Cieszę się, że żyję. Warto żyć.

,,Dlaczego ludzie potrafią lepiej umierać niż żyć? Dlatego, że żyć trzeba długo, a umrzeć można prędko.''
- Fiodor Dostojewski